Ervaringen &
Resultaten
voor jou, door jou
Ervaringen &
Het verhaal van Hanna
Uitgeput, emotioneel en volledig gevangen in de chaos van mijn eigen gedachten.
Zo kwam ik in oktober 2021 bij Natuurlijk Loes terecht.
Ik kon niet meer naar school en na twee psychologen te hebben versleten, kreeg ik te horen: ‘Ik weet niet meer hoe ik je kan helpen.’
Ik werd simpelweg naar huis gestuurd. Het voelde alsof ik compleet stilgevallen was, als een zonnebloem waarvan de knop definitief geknakt was.
Tijdens de intake kon ik amper een klein stukje wandelen.
Een eenvoudige ontspanningsoefening bracht zo’n overweldigende golf van emoties omhoog, dat de moed me in de schoenen zonk.
Maar we besloten het samen aan te gaan. Stap voor stap.
Het eerste doel was rust brengen in mijn zenuwstelsel en mijn lichaam.
Met kleine muizenstapjes leerde ik dat mijn gedachten niet altijd waar zijn en dat ik er niet continu mee in gesprek hoefde te gaan.
We gingen aan de slag om mijn overprikkelde systeem te kalmeren. Ik ontdekte hoe waardevol vertragen was: tekenen, schilderen, wandelen en een simpel kopje thee met een vriendin.
We onderzochten waar mijn patronen vandaan kwamen.
Het constante ‘aan staan’, presteren en mezelf onder immense druk zetten, bleek de grote boosdoener te zijn.
Er is tijdens de sessies intens gehuild, maar gelukkig ook ontzettend veel gelachen.
De nuchtere nuchterheid van de coaching gaf me lucht en ruimte. Zinnen als: ‘Het leven is niet moeilijk, het zijn je gedachten die het moeilijk maken’ en ‘Neem het leven niet te serieus’, werden mijn ankers.
Het herstel ging met vallen en opstaan, twee stappen vooruit en eentje terug.
Na een intensief traject was ik fysiek weer grotendeels op de been, maar mentaal had ik nog een laatste zetje nodig.
Dankzij de stevige basis die we samen hadden gelegd, durfde ik daarna de stap te zetten naar een specialistisch traject bij de GGZ voor mijn dwanggedachten.
De tools van Natuurlijk Loes gaven me de wortels om dit vervolgtraject echt te durven aanvaarden en omarmen.
Nu, een paar jaar later, sta ik weer vol in het licht. Ik ben officieel afgestudeerd aan de universiteit, heb een ontzettend leuke vriend, een prachtig huisje aan de bosrand en een toffe baan.
Ik straal weer en sta krachtig in het leven.
Tijdens het traject werd er ooit tegen me gezegd: ‘Als je hieruit komt, zul je dankbaar zijn voor deze reis.’ Destijds kon ik me dat niet voorstellen, maar het is waar.
De weg was zwaar, met diepe dalen, maar ik weet nu wat goed voor me is. Ik mediteer, wandel en geniet van elke dag.
Hanna
Het verhaal van Roderick
Van burn-out naar een eigen onderneming.
“Drie jaar geleden zat ik volledig vast. De combinatie van een torenhoge werkdruk en de eisen van mijn privéleven werd me te veel.
Mijn energietank was niet gewoon leeg; de bodem was eruit geslagen. Een burn-out zette me letterlijk stil.
Ik voelde me volledig verloren, alsof ik knalhard tegen de grond was geslagen.
Waar begin je in hemelsnaam als je de regie over je eigen leven kwijt bent?
Ik besloot dat het zo niet langer kon en trok aan de bel bij Natuurlijk Loes.
Wat volgde was een intensief, maar nuchter coachingstraject. Ik moest niet alleen fysiek herstellen, maar vooral ook leren inzien hoe ik in deze situatie terecht was gekomen.
Mijn grootste valkuil? Continu pleasen en rennen voor anderen, ten koste van mezelf.
Tijdens de sessies in de natuur leerde ik voor het eerst echt mijn grenzen te voelen, ze aan te geven en mezelf op één te zetten.
Het was een proces van vallen, opstaan en durven vertragen.
Maar met elke stap die ik zette, voelde ik dat er weer een stevig fundament onder mijn voeten ontstond. Mijn interne kompas begon weer te werken.
Ik ontdekte waar ik écht energie van kreeg en begon keuzes te maken die recht uit mijn hart kwamen.
Dat gaf me zoveel hernieuwde kracht dat ik een jaar geleden een stap heb gezet die ik voor mijn burn-out nooit voor mogelijk had gehouden: ik ben voor mezelf begonnen.
Vandaag de dag run ik mijn eigen bedrijf, waarin ik organisaties en hun teams help met innovatie en gedragsverandering.
Als ik nu door het bos wandel, ben ik een totaal ander mens dan drie jaar geleden. Ik straal weer als ik over mijn werk praat.
Het was absoluut spannend en soms doodeng om het roer zo rigoureus om te gooien. Maar ik weet nu als geen ander dat echte verandering niet draait om grote, geforceerde sprongen.
Het begint met durven stilstaan, uitzoomen, de juiste vragen stellen en het nemen van kleine, haalbare stappen.
Eerlijk is eerlijk: zoiets kun je bijna niet alleen. Daar heb je een professionele spiegel bij nodig.
Ik wens niemand een burn-out toe, maar ik wens iedereen wél zo’n coachtraject toe.
Het is ongelooflijk waardevol om de pauzeknop in te drukken en jezelf af te vragen: Wie ben ik onder al die druk, wat doe ik nu eigenlijk, en wat wil ik nou écht?
Mijn burn-out was loodzwaar, maar het heeft me de wortels gegeven om nu sterker en autonomer dan ooit in het licht te staan.
Roderik
Het verhaal van Sandra
Stoppen met rennen om jezelf terug te vinden
In 2024 trok ik aan de bel bij Natuurlijk Loes. Ik was altijd met volle toewijding bezig: voor mijn werk, voor anderen en voor alles wat ‘moest’.
Altijd bereid om te helpen, altijd het beste willen doen en de lat torenhoog leggen. Maar onderhuids voelde ik dat ik mezelf compleet was kwijtgeraakt.
Het constante streven naar perfectie, het pleasen en het onvermogen om ‘nee’ te zeggen, eisten hun tol.
Ik wist dat er iets moest veranderen, maar ik had geen idee waar ik moest beginnen.
In de maanden die volgden, gingen we samen op pad. Letterlijk, de natuur in.
Tijdens de boswandelingen, de lichaamsgerichte oefeningen en de intensieve ademsessies kwam er ontzettend veel los.
Mijn hoofd wilde nog steeds hard vooruit, maar mijn lichaam floot me terug.
Langzaam ontdekte ik wat mijn lijf allang wist: dat ik niet harder hoefde te werken, maar juist zachter moest worden voor jezelf.
Sommige sessies waren fijn en rustgevend, andere confronterend of pijnlijk. Maar stap voor stap ontstond er weer ruimte in mijn systeem.
Er kwam rust in mijn hoofd en voor het eerst ervaarde ik weer echte keuzevrijheid.
Ik kreeg weer helder in het vizier wat voor mij écht belangrijk is, en ik leerde dat mijn eigen behoeften er ook simpelweg mogen zijn.
De inzichten uit het traject draag ik nog dagelijks met me mee.
Een specifieke oefening is me altijd bijgebleven: het fysiek oplopen van een heuvel. Twee stappen vooruit, één stap terug.
Niet te snel willen, niet alleen focussen op het einddoel, maar juist de weg ernaartoe durven zien met vertraging.
Ik leerde dat je je doelen tijdens de reis altijd mag bijstellen door te luisteren naar je gevoel en je intuïtie.
Ik leef mijn leven nu echt anders. Het voelt als pure vrijheid.
En hoewel die periode van burn-out en totale uitputting absoluut niet fijn was, ben ik achteraf oprecht blij dat het me is overkomen.
Het heeft me gedwongen om mijn wortels opnieuw te voeden en te ontdekken wie ik ben onder al dat moeten.
Soms begint groei niet met nóg harder werken, maar met durven stilstaan.
Ik kan het iedereen aanraden om de pauzeknop in te drukken, nog vóórdat je definitief wordt ingehaald door jezelf.
Sandra
Het verhaal van Joris
Waarom leren we dit niet gewoon op school?
Een paar maanden geleden trok ik aan de bel bij Natuurlijk Loes. Ik zat niet in een burn-out en ik zat ook niet helemaal vast.
Maar ik merkte wel dat ik in bepaalde situaties, zowel op mijn werk als privé, veel meer stress ervaarde dan ik wilde.
Die constante spanning begon me te frustreren, dus besloot ik om er op tijd bij te zijn en hulp te zoeken. Dit was mijn preventieve APK.
Samen met het team van Natuurlijk Loes ging ik op onderzoek uit. Wanneer bouwt die spanning zich precies op? Wat triggert het? En welke automatische patronen spelen daarin een rol?
De coachingssessies brachten me enorm veel helderheid en inzicht.
Maar wat voor mij écht de gamechanger bleek te zijn? Ademwerk.
Ik volgde de driedelige ademreis, deed een extra 1-op-1-sessie voor de diepere laag en stapte uiteindelijk zelfs het ijsbad in.
Niet om mezelf stoer te bewijzen, maar om écht te leren voelen, spanning los te laten en te zakken uit mijn hoofd.
En langzaam maar zeker begon er iets te veranderen. Niet voor even, maar blijvend.
De rust in mijn hoofd is sindsdien bizar groot. Ik reageer (bijna) niet meer automatisch vanuit de stressmodus. Zelfs toen ik laatst vier uur lang muisvast in de file stond en mijn hele dagschema in duigen viel, bleef ik rustig.
Ik deed een ademoefening achter het stuur, moest lachen en dacht: ik heb nog nooit zo relaxed in de file gestaan.
Ook vorige week, tijdens een cruciale presentatie op mijn werk, voelde ik de spanning heel even opkomen. Ik paste direct de box-breathing toe die we hadden geoefend, mijn zenuwstelsel kalmeerde en de presentatie ging fantastisch.
Wat me nog het meest verbaasde, was het effect op mijn gezondheid. Ik slik normaal gesproken elke lente medicijnen tegen extreme hooikoorts. Dit hele voorjaar heb ik nergens last van gehad.
Het énige wat ik heb veranderd in mijn leven, is mijn manier van ademhalen.
Halverwege het traject riep ik dan ook gefrustreerd uit: ‘Waarom leren we dit in hemelsnaam niet op school?!’
Ik heb nooit geweten dat je ademhaling zó krachtig is. Hoe je het kunt gebruiken om acute stress te reguleren, je energie te managen en zelfs je sportprestaties te verbeteren. Dit zou toch iedereen moeten leren? Elk kind, elke volwassene.
We brengen onze auto elk jaar netjes naar de garage voor onderhoud. Maar ons eigen lichaam, ons allerbelangrijkste voertuig, laten we vaak gewoon doorbuffelen tot het piept, kraakt of volledig stilvalt.
Ik ben blij dat ik dat voor ben geweest. De investering in dit traject voelt als een gigantisch cadeau aan mezelf. Ik ben helderder, rustiger en fitter.
En het belangrijkste: ik weet nu exact hoe ik met stress om moet gaan, vóórdat het zich opbouwt.
Joris
Het verhaal van Femke
Van overleven naar voluit leven
Met lood in mijn schoenen en een hoofd vol twijfel zette ik destijds de eerste stap. Hulp zoeken… het voelde voor mij als falen.
Medicatie wilde ik niet en de reguliere GGZ voelde veel te klinisch. Toch wist ik diep vanbinnen: zo kan het niet langer.
Mijn omgeving zag het al veel eerder dan ikzelf. Ik was volledig op, leeg en verdwaald.
Via via kwam ik bij Marloes terecht. Vol vertrouwen? Nee, bepaald niet. Want wie kon míj nou echt helpen? Wie was er krachtig genoeg om door mijn muur heen te breken?
Eerlijk is eerlijk: ik had eigenlijk liever een mannelijke coach gehad. Iemand die direct, duidelijk en stevig zou zijn.
Een vrouwelijke coach… zou dat niet te ‘soft’ zijn? Te veel praten over gevoelens waar ik zelf op dat moment nauwelijks bij kon?
Maar Marloes bleek allesbehalve soft. Ze is warm én enorm doortastend. Zacht waar het mag, vlijmscherp waar het moet.
Geen wollige woorden of vage adviezen, maar heldere spiegels, rake vragen en precies dát stevige zetje dat ik nodig had om stil te staan en écht te gaan voelen.
Het traject van tien maanden was allesbehalve gemakkelijk. Het was confronterend en intens, maar gelukkig ook vol hobbels én humor.
Ik, de ondernemer die altijd dacht dat ‘nóg harder werken’ de enige oplossing was, leerde hier juist om te vertragen. Om te voelen in plaats van alleen maar te analyseren in mijn hoofd.
Ik ontdekte dat ik niet altijd de onverwoestbare krachtpatser hoef te zijn, en dat zachtheid en kwetsbaarheid óók een enorme kracht zijn.
Ik vond geen oordeel en geen pasklare, voorgekauwde oplossingen.
Wel kreeg ik de ruimte om mezelf opnieuw te ontmoeten. Ik leerde keuzes maken die echt bij míj passen, volledig los van wat mijn omgeving of de markt ervan vindt.
Ik omarm nu eindelijk mijn chaotische, impulsieve, ruimdenkende én creatieve zelf.
Wat dit traject me heeft gegeven, is van onschatbare waarde. Ik sta weer onwrikbaar stevig op mijn eigen benen. Vol energie, met diepe wortels en met de ultieme vrijheid en het vertrouwen om weer voluit voor mezelf én mijn bedrijf te gaan.
Misschien lees jij dit nu en voel je aan alles: ik ben mezelf onderweg een beetje kwijtgeraakt. Weet dan dat je deze storm niet alleen hoeft te trotseren.
Durf die muur te laten zakken; het levert je de ultieme regie over je leven weer op.
Femke
Het verhaal van Sabine
De lat letterlijk weggooien in het bos.
Of ik een succesverhaal wilde schrijven voor de website?
Vóór mijn traject bij Natuurlijk Loes was mijn eerste reactie geweest: ‘Weet je dat wel zeker? Ik?!’ Maar na alles wat ik heb geleerd, doe ik dit met liefde.
Dus ik ben er eens goed voor gaan zitten met een kopje koffie.
Wat het traject me heeft gebracht? Gigantisch veel zelfkennis. Ik ontdekte dat ik bizar veel van mezelf eiste. Ik legde de lat voor mezelf continu veel te hoog, en onbewust verwachtte ik dat ook van de mensen om me heen.
Mijn agenda zat overvol. Vroeg iemand mij iets? Dan zei ik standaard: ‘Ja hoor, prima, doe ik.’ Vervolgens moest ik me in allerlei bochten wringen om alles voor elkaar te krijgen.
Mijn absolute eye-opener? Dat was tijdens een van de wandelingen in het bos. Marloes ging ineens op zoek naar een tak. Ik dacht nog: oké, het zal wel.
Ze vond een flinke tak, gaf hem aan mij en vroeg: ‘Hoe hoog heb jij die lat eigenlijk liggen?’ Vol enthousiasme stak ik die tak ver boven mijn hoofd. ‘Mooi,’ zei ze, ‘dan gaan we nu zo lopen.’
Daar gingen we. Ik met die tak de lucht in. Na een tijdje lopen vroeg ze: ‘Alles goed?’ Ik, stronteigenwijs: ‘Jazeker, prima!’ We liepen verder. Onderweg kwamen we wandelaars tegen die ons verbaasd nakeken. Wat doet zij nou?
Marloes vroeg nogmaals: ‘Hoe gaat het nu?’ Eindelijk gaf ik mijn eigenwijsheid op: ‘Ja, dit is eigenlijk best wel loodzwaar.’ ‘Mooi,’ zei ze, ‘waar zou je de lat nu willen leggen?’ Ik hield de tak een stuk lager.
Maar ja, als je kilometers door een bos sjouwt met een flinke tak, blijft het zwaar. Totdat het kwartje viel en ik die tak, en dus de lat, letterlijk en figuurlijk heb weggegooid!
Dit moment was zo’n ongelooflijke eyecatcher. De spiegels die me tijdens het traject regelmatig werden voorgehouden, waren confronterend maar zó hard nodig.
Inmiddels leef ik zonder die verstikkende lat. Ik verwacht het ook niet meer van anderen, al heb ik natuurlijk nog steeds gezonde ambities.
Ik durf nu ‘nee’ te zeggen als ik geen tijd of simpelweg geen zin heb.
Mijn agenda is nog steeds gevuld, maar ik plan nu bewust mijn me-time in. Dat lukt niet altijd, het blijft mijn valkuil, maar ik herken het nu meteen.
Oh, en het ijsbad? Wat een heerlijke ervaring. Dat voelde als de ultieme overwinning op mezelf.
Het gaf me het diepe besef dat ik alles aan kan wat ik écht wil, zolang ik mijn eigen grenzen maar bewaak.
Natuurlijk Loes, dankjewel voor ALLES!
Sabine
Het verhaal van Jeroen
Ik kwam voor een burn-out, ik vond mezelf
Toen ik bij Natuurlijk Loes aanklopte, dacht ik dat we simpelweg zouden werken aan het herstel van mijn burn-out.
Dat leek me vooraf overzichtelijk genoeg. Batterij opladen en weer door. Maar al snel werd pijnlijk duidelijk dat de extreme vermoeidheid slechts het topje van de ijsberg was.
Zoals zoveel mannen had ik geleerd om altijd maar door te gaan.
Schouders eronder, niet zeuren. Hard werken, problemen oplossen en vooral niet te veel voelen. Daar was simpelweg geen ruimte voor.
Tijdens het traject kwam ik mezelf op een manier tegen die ik totaal niet had verwacht. Niet omdat ik zwak was, maar juist omdat ik jarenlang veel te sterk had moeten zijn.
Mijn systeem was volledig uitgeput van het constant omhooghouden van die muur.
Echt herstellen betekende voor mij niet alleen weer energie krijgen. Het betekende ontdekken wie ik nou eigenlijk écht ben, los van alle verwachtingen van de buitenwereld waar ik altijd aan probeerde te voldoen.
Samen gingen we op zoek naar de kern. Soms via nuchtere gesprekken, maar vooral door met lichaamsgerichte oefeningen simpelweg stil te staan bij wat er in mijn lijf gebeurde.
Waar nodig schakelden we in overleg specialistische therapeuten in, zodat ik op elk vlak de juiste ondersteuning kreeg.
Stap voor stap ontstond er een stevig, nieuw fundament onder mijn voeten.
Ik ontdekte dat mijn ware kracht niet zit in nóg harder werken of blijven vechten. Juist mijn rust, mijn zachtheid en het vermogen om écht aanwezig te zijn, maken me tot de man die ik werkelijk ben.
Die kwetsbaarheid toelaten vroeg om enorm veel moed, misschien wel meer moed dan altijd maar blind doorbuffelen.
Inmiddels ben ik succesvol aan het re-integreren op mijn werk en onderzoek ik wat écht bij mij past. Niet omdat ik terug wil naar hoe het destijds was, maar omdat ik wil verder bouwen vanuit de gezonde basis die er nu staat.
Als ik terugkijk op deze intensieve reis, voel ik pure dankbaarheid. Het was een jaar met diepe dalen, maar ook met fantastische nieuwe inzichten.
In de veilige, no-nonsense bedding die ik kreeg, mocht ik op mijn eigen tempo experimenteren.
Hierdoor heb ik plekken in mijn lichaam leren voelen waar ik vandaag de dag mijn grenzen, mijn ontspanning en een onwankelbaar zelfvertrouwen weet te vinden.
Jeroen
Het verhaal van Margot
Het verhaal van …
Volg mij ook op social
